camilla
camilla or casmilla, ae, f., v. 1. camillus, II.
camilla, ae, f. (camillus), ein aus unbescholtener Ehe entsprossenes, freigeborenes, ehrbares Mädchen, caelitum camilla, Götterkind, Pacuv. 232, von den Glossatoren (s. Varr. LL. 7, 34. Macr. sat. 3, 8, 7. Serv. Verg. Aen. 11, 543) administra gedeutet, weil nur solche freigeborene Mädchen als Opferdienerinnen verwendet werden durften.
1 cămilla, æ, f. (camillus), jeune fille de bonne famille, aide dans les sacrifices : Macr. Sat. 3, 8, 7 ; Serv. En. 11, 558.
Sed legendum putoPallia Apostolica data tunc de sede vigebant, Jusque potestatis vestis et ordo fuit. Fluxa Camilla caput, mentem tegit atra voluntas, Aspera lana artus, vestis ovina lupum.
capella, minor capa, qua caput tegebant : nisi sit idem quod
Sacerdos. Camillus, prominister sacrorum. Glossar. vet. ex Cod. reg. 7646.
Camilla, la serva. Camillus, lo ministro, in Glossar. Lat. Ital. MS.
Camillus.