campe
campē (Col. poët. 10, 324; 10, 366), ēs (the Lat. form of the nom. campa is not used), f., = κάμπη. *
- A turning, writhing: campas dicere, to seek evasions, Plaut. Truc. 5, 50 (942).—
- II A caterpillar, pure Lat. eruca, Col. l. l. (cf. id. 11, 3, 63, κάμπαι); Pall. 1, 35, 6 and 13.
campē, ēs, f. u. campa, ae, f. (κάμπη), I) die Krümmung, übtr., campas dicere, krumme Wege, Ausflüchte suchen, Plaut. truc. 942 (Schöll liest campas icit). – II) (campe) die Raupe, Col. poët. 10, 324 u. 366. Pallad. 1, 35, 6; rein lat. eruca, Col. 11, 3, 63.
~e, aequi marinae
campē, ēs (κάμπη), (-pa, æ ), f. , chenille : Col. Rust. 10, 324 ; Pall. 1, 35, 6.
Chenille. Fragm. Hist. Longobardor. editum a Camillo Peregrino :
Demum sequuta est plaga Camparum, quæ cunctas teneras fruges, etiam et frondes arborum in quibusdam locis funditus absumpserant. Hirsuta Campe,apud Columell. lib. 10.
campē, ēs, f.: bruco campas dicit Pl cerca una scappatoia.