cappare

cappare 1 to cap. cappyd, ~atus; to cappe, ~o CathA. 2 (p. ppl.) wearing a cape (esp. mon.). ex hoc profecto dicere fuit quod ‘~ati multi, canonici sed pauci;’ pauci ‥ in perfectione viventes monachali multiplicati ‥ cucullati Ad. Scot OP 595c; s1191 (v. 1 coterellus); tu cyrothecatus, mitratus sive căpatus, / indutus clamide, mense non esto clientans D. Bec. 1168; s1254 milites capatos capis regis M. Par. Maj. IV 502; presbiter hic ille, set dicere nolo căpatus; / immo captatus cetera ferre pudet Garl. Epith. IX 54 (56); [abbas R., dep. 1213] tam in ecclesiam quam claustrum capitulum [sic] ~atus venire consuevit Chr. Evesham 104; neque aliquis debet fratrum nostrorum in claustro aut in ecclesia capatus videri ‥ nisi solus abbas; et hoc de novo, a tempore videlicet ‥ abbatis R. de Berkyng’, qui unus ex baronibus erat de Scaccario et hac tunc de causa locis prelibatis capatus primum incedebat Cust. Westm. 167; Bacon XV 206 (v. cappatio).