carino
cārĭno, āre, v. a. [for scarinare, root in scortum],
- to abuse, revile, blame ( = irrideo), Enn. Ann. 181; 229 Vahl.; cf. Serv. ad Verg. A. 8, 361, and Paul. ex Fest. p. 47 Müll.: carinantes = illudentes, Gloss. Isid.
cărīno, āvi, ātum, 1, v. a. [carina, II. B.],
- to supply with a shell; with se, of mussels, to get shells, Plin. 9, 33, 52, § 103.— Hence, P. a.: cărīnātus, a, um, keelformed, shell-formed: concha acatii modo, Plin. 9, 30, 49, § 94: pectus animalium, id. 11, 37, 82, § 207.
1. carīno, āvī, ātum, āre (carina), se, von den Muscheln, sich mit Schiffskielen versehen, d.i. sich mit den Schalen versehen, Schalen bekommen, Plin. 9, 103.
2. carino, āre, od. (nach Gloss.) carinor, ārī = χαριεντίζεσθαι, Hohn und Spott treiben, Enn. ann. 181 u. 229; vgl. Paul. ex Fest. 47, 8. Serv. Verg. Aen. 8, 361. Löwe Prodr. p. 14 u. 122.
See: carinare
1 cărīnō, āre (carina), tr. : se Plin. 9, 103, se servir de sa coquille comme dʼune barque (en parl. des peignes de mer) || -nata concha Plin. 9, 94, coquillage fait comme une carène.
2 cărĭnō, v. carinans : Serv. En. 8, 361 || cărĭnor Gloss. 2, 98, 8.