casso
casso, āvi, ātum, 1, v. a. [cassus] (late Lat.).
- In gen., to bring to naught, destroy, trop., Sid. Ep. 1 fin.—
- II In the Lat. of the jurists, to annul, make null or void, = abrogo, Cod. Th. 11, 1, 3 al.
casso (caso), avi, atum, 1, v. n., rare collat. form of quasso (only in Plautus),
- to shake, waver: ubi bacchabatur aula, cassabant cadi, Plaut. Mil. 3, 2, 41 (853); cf. v. 37: capitibus cassantibus, id. Bacch. 2, 3, 71 (305); cf. quasso, II.
1. casso, āvī, ātum, āre (cassus), zunichte machen, für ungültig erklären, kassieren, Eccl. u. spät. ICt.
2. casso, s. quasso ➳ .
See: cassare
1 cassō, āvī, ātum, āre (cassus), tr., annuler, casser [en t. de droit] : Cod. Th. 14, 4, 8 || détruire, anéantir : Sid. Ep. 1, 11, 13.
2 cassō, āre (cado), intr., vaciller, être sur le point de tomber : Pl. Mil. 856.
3 cassō, v. quasso.
4 cassō, adv., inutilement : Greg. Tur. Mart. 31.
le Fournier:
Emptio cacobi sive peirol cupri ad tinturandum retia, una cum suis furnimentis et pertinentiis, videlicet la Casso, etc.Vide Cassa 7.