catlaster
catlaster, tri, m. [contr. for catulaster from catulus; cf. Charis. p. 65 P.; Prisc. p. 618 ib. and 628 ib.],
- a boy, lad, stripling: catulaster βούπαις, πάλληξ, Gloss. Philox.; Vitr. 8, 3, 24 Schneid. (p. 242 Bip. catastros).
catlaster, trī, m. (zsgz. aus catulaster [v. catulus]), der erwachsene Knabe, der Bursche, Vitr. 8, 3, 25 (8, 4, 2); vgl. Charis. 85, 4. Prisc. 3, 43.
catlastĕr, trī, m. (sync. pour catulaster, de catulus, cf. Prisc. Gramm. 3, 43 ), jeune homme : Vitr. Arch. 8, 3, 25.