cauponius
caupōnĭus, a, um, adj. [caupo],
- of or belonging to a retail shopkeeper, or to an innkeeper: puer, a shop or tavern boy, waiter, Plaut. Poen. 5, 5, 19 (1298): taberna, Dig. 23, 2, 43; 33, 7, 13: artes exercere, Just. 1, 7.—
- II Subst.: caupōnĭum, ii, n., tavern furniture, Dig. 33, 7, 15 pr.
caupōnius, a, um (caupo), zum Schenkwirte gehörig, Schenk-, puer, Schenkbursche, Kellner, Plaut. Poen. 1298: taberna, Krug, Schenke, Ulp. dig. 23, 2, 43 pr. Paul. dig. 33, 7, 13 pr.: instrumentum (Inventar), Ulp. dig. 23, 2, 43. § 9. Paul. dig. 33, 7, 17. § 2. – subst., a) caupōnius, ī, m. = caupo (w. s.), Apul. met. 1, 5 H. u. E. – b) caupōnium, ī, n., = καπηλεῖον (Gloss.), die Schenkwirtschaft, die Kneipe, Tert. apol. 40 (dazu Oehler S. 170). Pomp. dig. 33, 7, 15 pr.
a tawerner , caupo, caupona, ~ius, ‥ tabernio
caupōnĭus, a, um, dʼauberge : puer cauponius Pl. Pœn. 1290, le garçon ; taberna cauponia Ulp. Dig. 23, 2, 43, cabaret.