celeuma
cĕleuma, v. celeusma.
celeuma, atis, n. (κέλευμα, κέλευσμα), I) das Kommando des celeustes (w. s.), durch Zuruf u. Angabe des Taktes mit dem Hammer (portisculus), nach dem die Ruder in die Höhe u. herabgestoßen werden mußten, Mart. 3, 67, 4. Rut. Nam. 1, 370 (u. dazu Zumpt). Sidon. ep. 2, 10. carm. v. 27 (u. dazu Savaro S. 153). Ascon. ad Cic. div. in Caecil. 55. p. 122, 6 B. – II) ein fröhliches Liedchen, ein Jauchzer, Jodler der Weinkelterer, Vulg. Ierem. 25, 30; 48, 33; 51, 14. – ➳ Nbf. celeuma, ae, f. Ven. Fort. vit. S. Mart. 4, 423 (wo Abl. celeumā).
transmarinas petebant regiones, cum ululatu magno ceu ~atis vice hoc modo sub velorum sinibus cantantes
celiuma, imperia
navigantibus eis ‥ Brytannicum mare ‥, canentibus clericis et psallentibus laudem Dei pro ~ate
ad Sandwic appulerunt, letum ~a cantantes
psallebat hoc celeumate, / divino tactus pneumate
~atis,sæleopes
triste celeuma sonat, mare fringultire videtur(
reliquas [naves ] ‥ letum cantantes ~a patrie advexerunt
cry of shippmen pat ys cleppyd have how, ‥ halow, shypmanys crye , ~a
cantantibus ~a super eam [vineam ], diriventur fontes cellarii foras [cf. ]Jer. xlviii 3,Prov. v 16
cereuma vel ~a ‥, i. leta cantatio,lewisplaga
super his duplex calcantium ~a [cf. ] in medio hoc cithare melo concinendumJer. xxv 30
letum ~a decantant vinitores cum ad extremos antes perveniunt
cupitis ‥ tali, ut ita dicatur, ~ate laborem votivum consummari
cĕleuma, ătis, n. (κέλευμα), v. celeusma.
Celeusma, Gr.
Celeusma.
Apud Pertz. Scriptor. tom. 2. pag. 33. estTria tranant maria, Celeumant Christo gloria.
Cantantes.