cenatus
cēnātus (caen- and coen-), a, um, v. ceno fin.
cēnātus, a, um, s. cēno.
cēnātus, (16) a, um, part. de ceno, ¶ 1 qui a dîné : Pl. Aul. 368 ; Cic. Dej. 42 ¶ 2 passé à dîner, passé à table : cenatæ noctes Pl. Truc. 279, nuits passées à dîner, cf. Suet. Aug. 70.
cēnātus
- P. of ceno