cephalicus
cĕphălĭcus, a, um, adj., = κεφαλικός; in medicine,
- of or relating to the head, head-: emplastrum, Cels. 5, 19, 7; Veg. 6, 28, 1.
cephalicus, a, um (κεφαλικός), den (kranken) Kopf betreffend, medicamentum, Veget. mul. 2 (3), 43, 2.
cephalicus, a, um (κεφαλικός), den Kopf betreffend, Kopf-, Cels. u. Veget.
1. cephalo, ōnis, m. (= ἐγκέφαλον), eine Palmenpflanze, Pallad. 5, 5, 3.
2. Cephalo, ōnis, m. (κεφαλή), ein Beiname, viell. Großkopf, Lucil. sat. 11, 22.
1. cephalo, ōnis, m. (= ἐγκέφαλον), eine Palmenpflanze, Pallad. 5, 5, 3.
2. Cephalo, ōnis, m. (κεφαλή), ein Beiname, viell. Großkopf, Lucil. sat. 11, 22.
si ‥ fuerit caput parvum et collum magnum ‥, caput supra †cephatica infirmitate et auricularum dolore fatigatur
ictiocolla ‥ emplastris ~is necessariis miscetur confectionibus
dum post flebotomiam alteri brachiorum suorum ‥ incumberet ‥, erupit sanguis ‥; excurrebat itaque ~a donec ‥ eger desperaretur
sunt [vene ] principales ~a, que et capiti et superioribus precipue ministrat sanguinem [etc. ]
minuatur de ~a dextri bracchii
J. Damascenus ‥ dicit: ‘senes a 45 annis ~am venam ‥ incidere desinant’
fiat flobotomia in principio de ~a
~a est dolor capitis universalis
heed wark sufferare ‥, ~us
cĕphălĭcus, a, um (κεφαλικός), spécifique pour les maux de tête : Veg. Mul. 2, 43, 2 || cĕphălĭcum, ī, n. , emplâtre pour les maux de tête : Veg. Mul. 3, 28, 1.
Peztom. 1. Anecdot. præfat. pag.