choricus
chŏrĭcus, a, um, adj., = χορικός,
- pertaining to the chorus: tibiae, Diom. 3, p. 489. —In metre: metrum, a kind of anapaestic verse, consisting of a hypercatalectic dipody, e. g. animus male fortis, Serv. Centim. p. 1821 P.
choricus, a, um (χορικός), zum Chor gehörig, tibiae, Diom. 492, 11: metrum, eine Art des anapästischen Verses, bestehend aus einem monometr. hypercatal., Serv. centim. 4, 2. p. 462, 1 K. – Plur. subst., choricī, ōrum, m., die Chorkünstler, Firm. math. 3, 12, 1 Kr. u. Sk.
erant ‥ quidam ~i [] geomantici, qui mortem comitis predixerant; quorum unus ‥ hoc ‥ composuit epitaphium id. : clericiMaj. III 57
chŏrĭcus, a, um (χορικός), gui concerne les chœurs : choricæ tibiæ Diom. 492, 11, flûtes qui accompagnent les chœurs ; choricum metrum Serv. Cent. metr. 462, 1, sorte de mètre anapestique || chŏrĭcī, ōrum, m. , choristes : Firm. Math. 3, 12.