cinctus
cinctus2, a girding
cīnctus, ūs, m.: an encircling; a mode of girding; cincture, 7.612. (cingō)
cinctus, a, um, Part., from cingo.
cinctus, ūs, m. (post-class. access. form cinctum, i, n., Scrib. Comp. 163, Isid. Orig. 19, 33, Pophyr. ad Hor. A. P. 50) [cingo].
- Abstr., a girding (rare): cottidiani cinctus, Plin. 28, 6, 17, § 64; cinctus Gabinus, a manner of girding, in which the toga was tucked up, its corner being thrown over the left shoulder, was brought under the right arm round to the breast (this manner was customarily employed in religious festivals), Liv. 5, 46, 2; incinctus cinctu Gabino, id. 8, 9, 9 (for which, id. 10, 7, 3: incinctus Gabino cultu); Quirinalt trabeā cinctuque Gabino Insignis, Verg. A. 7, 612 Serv.; Inscr. Orell. 642; Isid. Orig. 19, 24, 7; Dict. of Antiq.—
- II Concr., a girdle, belt: cinctus et cingulum a cingendo, alterum viris, alterum mulieribus attributum, Varr. L. L. 5, § 114 Müll., cf. Isid. Orig 19, 33, 1 (in good prose, although not in Cic.); Plin. 23, 6, 59, § 110; 28, 4, 9, § 42; Suet. Ner. 51, Stat. Th. 6, 77; Ap. Flor. 1, 9, p. 346.
cīnctus, ūs, m. (cingo), I) das Gürten, Umgürten, cotidiani cinctus, Plin. 28, 64: c. Gabinus, eine Gürtungsart, bei der die Toga aufgeschürzt, ihr Zipfel über die linke Schulter geschlagen u. unter dem rechten Arm herum bis an die Brust gezogen wurde (bes. bei religiösen Feierlichkeiten üblich; vgl. Isid. 19, 24, 7), Verg. Aen. 7, 612 (dazu Serv.). Liv. 5, 46, 2 (dazu Weißenb.) u. 8, 9, 9; vgl. Val. Max. 1, 1, 11 (wo Gabino ritu cinctus). – II) konkr. = der Gurt, Gürtel, Schurz, Varr. LL. 5, 114. Plin. 23, 110. Apul. flor. 9. p. 11, 2 Kr. Suet. Ner. 51. Stat. Theb. 6, 77.
[J. Baptista ] pilis camelorum et ~ui zonae pelliciae auro textas pontificum postposuit stolas
fuit ‥ in quadam grangia infra ~um castri de Appelby
1 cīnctus, a, um, part. de cingo.
2 cīnctus, (14) ūs, m. , ¶ 1 action ou manière de se ceindre : Plin. 28, 64 ; cinctus Gabinus, manière de porter la toge comme les habitants de Gabies : Virg. En. 7, 612 et Serv. ; Liv. 5, 36, 2 ¶ 2 ceinture dʼun vêtement : Suet. Nero 51 ¶ 3 sorte de jupe : Pomp. Porphyr. Hor. P. 50 ; [servait en part. aux jeunes gens dans leurs exercices : Isid. Orig. 19, 33, 1 ], cf. Varro L. 5, 114 ¶ 4 la ceinture [partie du corps] : Fulg. Myth. 3, 7.
- 1. manier van zich omgorden;
- 2. gordel (v. mannen), lendenschort.
cinctus , a, um. part. p. v. cingo.
— gladio 佩刀。Alte — puer 快僕。Cinctus 兵。
Suggest a Translation
See an image
— gladio 佩刀。Alte — puer 快僕。Cinctus 兵。
Suggest a Translation
See an image
Cinctus judex, a Principe delegatus, cingulo donatus. Senator in Psalm. 29 :
Cingulum significat quod ad judicis pertinet dignitatem : nam cincta potestas in ipso vocabulo noscitur constituta. Sic enim Cinctum dicimus judicem, quando ejus fasces honoresque declaramus, etc.Idem lib. 6. Variar. Epist. 2. in Formula Patriciatus :
Hinc est quod et honor ipse Cinctus est, cum vacaret, nihil jurisdictionis habens, et judicantis Cingulum non deponens, etc.Vide lib. 4. Epist. 4. Sidon. lib. 5. Epist. 7. etc. Anastasius in S. Silvestro PP. :
Hic constituit ut nullus Clericus,... ante judicem Cinctum causam diceret, nisi in Ecclesia.Ivo Carnotens. Epist. 241 :
Legibus autem non continetur, immo prohibetur ut Episcopus a judice sæculari ad causam Ecclesiasticam vocetur, vel Cincti judicis sententiæ subjiciatur.Adde Epist. 247. Papianus ad lib. 1. Sentent. Pauli tit. 5 :
Qui apud Cinctos, aut privatos judices fuerit de calumniæ objectione convictus.Ubi Cellotius ad Concil. Duziacense, perperam reponit
civicos. Rabanus Maurus Poem. 4 :
Non modo vero cinctus judex privato opponitur, sed et Ecclesiastico.Judex Præcinctus migrans tibi rite ministret.
cīnctus (1)
- P. of cingo.
cīnctus (2) ūs, m
- cingo, a girding: Gabinus, a manner of girding the toga: incinctus cinctu Gabino, L.: cinctu Gabino Insignis, V.
Cinctus
(διάζωμα, περίζωμα). A sort of kilt reaching to the knees, worn by men, instead of the tunic, while working (Varr. L. L. v. 114).