citatim
cĭtātim, adv. [citatus, cito],
- quickly, speedily, hastily (very rare), Auct. B. Afr. 80; comp. and sup., v. 2. cito fin.
citātim, Adv. (citatus), hurtig, schnell, eilends, Auct. b. Afr. 80, 4 (b. Cic. ad Att. 14, 20, 5 richtiger summatim). Vgl. Funk in Wölfflins Archiv 7, 496. – Compar. citātius, Quint. 11, 3, 112: Superl. citātissimē, Quint. 1, 1, 37.
solium regale citatim / visere
cĭtātim (16) (citatus), à la hâte, avec précipitation : B. Afr. 80, 4 || citatius Quint. 11, 3, 112 ; citatissime Quint. 1, 1, 37.
➳ citate Gloss. 2, 101, 22.
Cito. Utitur Alcuinus Epist. 9.
Cum expedita copia in eum locum Citatim contendit.