claro
claro, to make bright, exhibit
clāro, āvi, 1, v. a. [clarus], to make bright or clear, to illuminate (poet. and very rare).
- I Lit.: Juppiter excelsā clarabat sceptra columnā, showed, exhibited, Cic. poët. Div. 1, 12, 21: aestatis primordia, id. Arat. 39: iter longae limite flammae, Stat. Th. 5, 286.—
- II Trop.
- A Mentally, to make clear, evident, to explain, illustrate, set forth: animae naturam versibus, Lucr. 3, 36: multa, id. 4, 778: obscura, Ap. Deo Socr. p. 51, 15.—
- B Morally, to make illustrious, to render famous: illum non labor Isthmius Clarabit pugilem, * Hor. C. 4, 3, 4.
clāro, āvī, ātum, āre (clarus), I) hell-, klar machen, erhellen, Cic. poët. u. Stat. – II) übtr.: a) geistig klar-, deutlich machen, erklären, zeigen, Lucr. u. Apul. – b) verherrlichen, Hor. carm. 4, 3, 4.
clārō, (14) āvī, ātum, āre (clarus), tr., ¶ 1 rendre clair, lumineux : iter claravit limite flammæ Stat. Th. 5, 284, il marqua son trajet par un sillon lumineux, cf. [poet.] Cic. Div. 1, 21 ¶ 2 [fig.] a) éclaircir, élucider : multa nobis clarandum est Lucr. 4, 776, je dois expliquer bien des choses ; b) illustrer : Hor. O. 4, 3, 4.
- 1. helder maken, verlichten, laten schitteren;
- 2. verklaren, toelichten;
- 3. verheerlijken.
clārō —, —, āre
- clarus, to make bright, exhibit, C.poet. — Fig., to illustrate, make famous, H.