commereor
commereor, to commit, be guilty of
commerĕor (conm-), ĭtus sum, 3, v. dep. (ante- and post-class. collat. form of commereo).
- To commit, be guilty of: me culpam conmeritum scio, Plaut. Aul. 4, 10, 8 (738): quae numquam quicquam erga me conmerita'st, Ter. Hec. 486.—
- II To earn, merit (post-class.): fidem sedulitatis et veritatis, Gell. 1, 6, 6: cultus et sacrificia, Arn. 2, p. 93.
com-mereor, meritus sum, ērī, I) verdienen, fidem sedulitatis veritatisque, Gell. 1, 6. § 6: cultus et sacrificia, Arnob. 2, 70. – II) übtr., verschulden, culpam, Plaut. aul. 738 G.: quae numquam quicquam erga me commerita est, Ter. Hec. 486.
com-mereor (conm-) itus sum, ērī, dep.,
- to commit, be guilty of: numquam quicquam erga me, T.