corrector
corrector, an amender, improver, reformer
corrector (conr-), ōris, m. [corrigo], a corrector, improver.
- I In gen. (rare but class.): corrector atque emendator nostrae civitatis, Cic. Balb. 8, 20: asperitatis et invidiae et irae, Hor. Ep. 2, 1, 129: unus legum usus, Liv. 45, 32, 7: peccantium, Sen. Ira, 2, 10, 7 al.—Absol., Ter. Ad. 742: corrector Bestius, i. e. a preacher of morals, Hor. Ep. 1, 15, 37: pessimus quisque correctorem asperrime patitur, Sen. Ira, 3, 36, 4. —
- II In the time of the emperors, the title of a kind of land-bailiff, a governor, Dig. 1, 18, 10; Eutr. 9, 13.
corrēctor, ōris, m. (corrigo), I) der Berichtiger, Verbesserer, a) lebl. Ggstde.: c. atque emendator nostrae civitatis, Cic.: u. (v. lebl. Subjj.) usus, qui unus est legum c., Liv.: u. absol., MI. illud quod cecĭdit forte id arte ut corrigas (ausgleichest). DE. corrector, Ausgleicher! Ter. – in moral. Beziehung, disciplinae castrorum corrector emendatorque, Plin. pan.: disciplinae militaris et morum magna ex parte corrector, Eutr.: c. pravitatis humanae, Lact.: asperitatis et invidiae c., Umwandler des störrigen Sinnes usw., Hor. – b) einer Pers., der tadelnde Zurechtweiser, im üblen Sinne der Splitterrichter, Hofmeister, hic c., Cic.: emendator et c. noster, Cic. – in moral. Beziehung, c. peccantium, Sen.: correctorem asperrime pati, Sen. – II) ein kaiserl. Landvogt in den kleineren Provinzen, bes. in Italien, der auf Ordnung zu sehen u. die kaiserl. Gebäude zu beaufsichtigen hatte, Lucaniae, Eutr.: Italiae, Inscr.: correctoris (Tusciae) potestas, Amm.: correctores et praesides provinciarum, ICt.
omnis domus alii contradicit, et in eadem ~ores sibi invicem succedentes mutuas eradunt positiones cum infinito scandalo et confusione
ego non ad instruendum aliquem ‥ verum eciam ad materiandum futuris ~oribus quedam introductiva ‥ censui compilare
cum ‥ verbum ‘Francie’ regi Anglie annexum videretur, minutor ipse, qui et ~or cancellarie dicebatur, asseruit hoc verbum ‥ nullo modo transire posse sub bulla
~or, styrend , increpator
errantium ~or
[Karolus Magnus ] preceptorem habebat ‥, quem secum assidue, ne ullo tempore ~ore careret, circumducebat, sc. Alquinum
[R. Grosseteste ] prelatorum correptor, monachorum ~or, presbiterorum director
ut petant unum de S. Romane Ecclesie cardinalibus, qui sit gubernator, protector et ~or hujus fraternitatis(
rex tenetur ~ori et fratribus de la Bride, ordinis Grandimontis, in xxx m.
magistro R. ‥, Norwycensis episcopi ~ori generali
ecclesia Norwycensi vacante ‥ archiepiscopus ‥ magistrum J. de B. ~orem generalem injuriose, et de facto dumtaxat, constituit eundem [sic ] officialem et custodem spiritualitatis in civitate et diocesi
M. de P. est communis procuratrix officialis, ~oris et decani
ad ‥ ~ores et sequestratores generales ‥ in dictis civitate et diocesi [Norwic’ ] dicta ‥ vacacione durante deputand’ et ordinand’ ‥ vobis ‥ vices nostras committimus
omnibus et singulis confratribus, coepiscopis et suffraganeis nostris, eorum officialibus, commissariis et ~oribus [in diversis diocesibus nostre Cantuariensis provincie ]
constituimus vos ‥ corectores ex parte nostra ‥ cum W. filio K. [et al. ], qui assignati sunt corectores ex parte L. principis de Aberfrau, ad emendas faciendas et recipiendas super interceptionibus hinc inde factis infra treugas
capitaneus, magister, ~ores, anchorarii, naute et marinarii dictarum navium
corrēctŏr, (14) ōris, m. (corrigo), celui qui redresse, qui corrige, qui améliore, qui réforme : Cic. Balbo 20 ; Liv. 45, 32, 7 || [abst ] celui qui fait la morale, censeur : Hor. Ep. 1, 15, 37 || [à lʼépoque impériale] titre de certains administrateurs de provinces : Dig. 1, 18, 10.
- 1. verbeteraar [civitatis; peccantium];
- 2. (postklass.) keizerlijke stadhouder in kleinere provincies.
corrector , oris. m. et, v. correctus
See an image
See an image
Clarissimorumhonestati ; medium inter consulares et præsides locum tenuisse colligitur ex ordine a Notitia imperii observato. Horum præterea mentio fit in l.
de omnib. ff.
de offic. præs. (1, 18. fr. 10.) et in l. unic. Cod.
ut omn. judices. (1, 49.) Cod. Theodos. lex 8. tit.
de Accusat. Inscript. (9, 1.)
ad Maximinum Correctorem Tusciædirigitur. Extat in Mercur. Franc. mensis April. ann. 1736. pag. 691. vetus Inscriptio in via Tiburtina reperta, quam ill. memor. Pr.
de Mazauguescommunicavit, his verbis :
Beatissimo sæculo dominorum nostrorum Constanti et Constantis Augustorum Senatus populusq. Romanus clivum Tiburtinum in planitiem redegit, curante L. Turcio Secundo Aproniani præf. urb. fil. Asterio C. V. Correctore Flam. et Piceni.Vide Gruter. Reynes. Gudium, Pitisc. in Lexico Antiq. Rom. v. Correctores et alios.
Corregidorsappellantur.
Cum inter Curatum de Chaciaco, nomine Ecclesiæ suæ ex una parte, et Correctorem domus de Veteri-pediculo Ordinis Grandimontensis nomine domus suæ... contentio verteretur, etc.Ibid. decies occurrit et in Anecdotis Martenii.
corrēctor (conr-) ōris, m
- corrigo, an amender, improver, reformer: civitatis: Corrector!T.—A censor, reprover: asperitatis, H.: noster: Bestius, i. e. a preacher of morals, H.