costilatus
costilātus, a, um (costula), mit Perlen besetzt, Treb. Poll. Gallien. 20, 3 (wo jetzt nach Konjektur bullatos); vgl. Du Cange in v.
costĭlātus, a, um (costula), qui a des côtes : Treb. Gall. 20, 3.
Costulatus, Costulis distinctus, vel in
costularumspeciem dispertitus : Gall.
Duæ phialæ argenteæ Costilatæ et deauratæ cum alternis vineis, quarum una deaurata, etc.Salmasius ad Pollionis locum in Salonico Galieno,
His auratos Constellatosque baltheos rapuisse perhibetur, monet in Codice Palatino legi
Costilatos, ubi nescio an bene restituat
pustulatos. Hunc vide et expende.