covus
cŏvus, ī, m. , gerbe de blé : Philarg. Virg. G. 2, 517.
Sicut campum est plenum de Covis cum metitur, ita campum et fossatum erat plenum de Saracenis mortuis.
Cova. Vide supra in hac voce num. 2.
Sicut campum est plenum de Covis cum metitur, ita campum et fossatum erat plenum de Saracenis mortuis.