criticus
criticus, a judge, critic
crĭtĭcus, a, um, adj., = κριτικός, fit or suitable for deciding, capable of judging.
- I Adj., only as a medic. t. t. (cf. crisimus), decisive, critical: accessio morbi, Aug. Conf. 6, 1 fin.—More frequent,
- II Subst.: crĭtĭ-cus, i, m., a critic, Cic. Fam. 9, 10, 1 (also ap. Suet. Gram. 14); Quint. 2, 1, 4; Hor. Ep. 2, 1, 51.
criticus, a, um (κριτικός), zum Entscheiden-, Beurteilen gehörig, I) adi., entscheidend, kritisch, morbi accessio cr., Augustin. conf. 6, 1 extr. – II) subst., criticus, ī, m., der Kritiker, Kunstrichter, Cic. ep. 9, 10, 1 u.a.
dies creticus exspectabatur
in lecto sedebam egritudinis quinto die post creticum
dies ille fuerat regis creticus et ex delectatione rumorum febris ejus soluta est
ut etiam creticos dies, quibus egritudinum variatio comprehenditur, omnino sibi luna vendicet
die quem physici ~um vocant letaliter correptus
febris ‥ que continue affligit nec dimittit a principio se et invadit usque ad creticam sui determinationem
non omnis dies in quo crisis fit est creticus, sed ille tantum in quo sepius solet evenire ad bonum, ut septimus
ante diem †ireticum [l. creticum ] convaluit
signum est bonum et terminationis cretice bone
crĭtĭcus, (16) a, um (κριτικός), critique [en t. de médec.] : Aug. Conf. 6, 1 || crĭtĭcus, ī, m. , critique, juge des ouvrages de lʼesprit : Cic. Fam. 9, 10, 1 ; Hor. Ep. 2, 1, 51 || critica, ōrum, n. , critique, philologie : Petr. 58, 7.
criticus ī, m
- , κριτικός, a judge, critic, C., H.