About
Menu

cuius

cuius, of whom? whose?

cūjus (archaic quōjus), a, um, pron. interrog. [pronom. stem quo-],
  • pertaining to whom? of whom? whose? (most freq. in Plaut. and Ter.): quoja vox sonat procul? Plaut. Curc. 1, 2, 18 (113); id. Ps. 2, 4, 11 (704); id. Rud. 2, 3, 2 (332); id. Trin. 1, 2, 7 (45): illa mulier, id. Merc. 4, 3, 20 (719); cf. id. ib. 1, 2, 87 (197): fidicina, id. Ep. 2, 2, 109 (289): virgo, Ter. Eun. 320: puer, id. ib. 691: navis, Plaut. Stich. 2, 2, 46 (370): cujum pecus? an Meliboei? Verg. E. 3, 1; 5, 87.—Absol.: quojam esse te vis maxime, ad eum duco te, Plaut. Ps. 4, 4, 5 (1042); so id. Cist. 3, 2 (632): is Helenam abduxit, quojā caussā nunc facio opsidium Ilio, id. Bacch. 4, 9, 24 (948): suamne esse dicebat? ... non ... quojam igitur? Ter. And. 932; cf.: cujā operā, Lucil. ap. Non. p. 81, 31.—
          • β With a suffixed nam: quojanam vox prope me sonat? Plaut. Bacch. 4, 9, 55 (979).
cūjus (archaic quōjus), a, um, pron. rel. [from cujus, gen. of qui],
  • pertaining to whom, of whom, whose (rare): cujum id censebis esse reddes, ancient form of an oath in Gell. 16, 4, 2; cf.: argentum ego pro istisce ambabus, quojae erant, domino dedi, Plaut. Rud. 3, 4, 40 (745): is denique, cuja ea uxor fuerat, Plin. Secundus, Fragm. ap. Gell. 9, 16, 5: ea caedes si potissimum crimini datur, detur ei cuja interfuit, non ei cuja nihil interfuit, Cic. Fragm. ap. Prisc. p. 950 P.: ut optimā condicione sit is, cuja res, cujum periculum, Cic. Verr. 2, 1, 54, § 142.

Saved

Recent