culina
culina, a kitchen
cŭlīna (old orthogr. cŏlīna, acc. to Non. p. 55, 18 sq.), ae, f. [Sanscr. çar, çri, to cook, mix], a kitchen.
- I Prop., Plaut. Most. 1, 1, 1 (1); id. Truc. 2, 7, 53 (603); Varr. R. R. 1, 13, 2; Cic. Fam. 15, 18, 1; Sen. Ep. 114, 26; Petr. 2; Hor. S. 1, 5, 73; 2, 5, 80; cf. of a portable kitchen, Sen. Ep. 78, 23; Juv. 3, 250.—
- II Transf.
- A Culina vocatur locus, in quo epulae in funere comburuntur, Paul. ex Fest. p. 65, 12.—
- B Meton., food, fare, victuals: Murenā praebente domum, Capitone culinam, Hor. S. 1, 5, 38; so Juv. 5, 162; 14, 14.
culīna (archaist. colīna), ae, f. (aus *coxlina zu coquo), I) die Küche, a) eig.: c. magna et alta, Col.: senex in colina clamat, hortatur coquos, Plaut.: quibus modulus vitae est in colina, Varro fr.: tua (philosophia) in culina, mea in palaestra est, Cic.: hic (fumus), qui erumpere ex lautorum culinis solet, Sen.: non possunt bene olere qui in culina habitant, die immer in der K. stecken, Petron. – übtr., die tragbare Küche = der tragbare Herd, Sen. ep. 78, 23. Iuven. 3, 250. – b) meton., die Küche = Speise, Kost, Bewirtung, Hor. u. Iuven. – u. = Feinschmeckerei, Schwelgerei, Gastronomie, culinis infusae arcae, Val. Max.: sestertium millies in culinam coniecisse, Sen. – II) übtr.: a) der Ort, wo das Leichenmahl verbrannt wird, Paul. ex Fest. 65, 12, nach Skaliger gemeint Verg. catal. 5, 27 (= Anthol. Lat. 125, 27 M.). – b) die Grabstätte der Armen, Gromat. vet. 21, 15; 55, 9; 86, 9. – c) der Abort, Abtritt, Gloss. V, 594, 67 u. IV, 326, 34 (wo culna).
diliciasque ferunt epuli luxusque culinae
coquina vel ~a,cicen
fulina, coquina, popina, quilina vel ~a, ciborina
certum est illis ‥ non magis placere virtutem quam illos bene olere qui in ~a habitant
cernunt ~am, que proximis undique domibus pene fuerat contigua, ‥ exuri
de incendio coquine
cum agni ‥, ut assolet, ~e inferrentur
~e,cylene
sit tibi sufficiens in curte focale per annum / ‥ / et faba trita, mola, furnus, furnile, culina
†~ia,cocas [ed.: (?) cloacas; ]but cf.: ~ia, WW [9‥] coc
cŭlīna, (12) æ, f. , cuisine : Varro R. 1, 13, 2 ; Cic. Fam. 15, 18, 1 || foyer portatif : Sen. Ep. 78, 23 ; Juv. 3, 250 || [fig.] table, mets : Hor. S. 1, 5, 38 || endroit où lʼon brûlait les mets funéraires : P. Fest. 65, 12 || tombeau des pauvres : Grom. 21, 15 ; 55, 9 ; 86, 9 || latrines : Gloss. 5, 594, 67.
- 1. keuken;
- 2. (poët.) eten, kost;
- 3. delicatessen, de fijne keuken.
Sunt in suburbanis loca publica inopum destinata funeribus, quæ loca Culinas appellant.An hac notione sumatur
Culinain veteribus Inscript. apud Gruterum 24. 2. 48. 3. et in alia apud Jacob. Sponium in Itinerario tom. 3. pag. 47. plane incertum.
culīna ae, f
- 2 CAR-, a kitchen: vetus, H.— A table, food: praebens culinam, H.: nidor culinae, Iu.: magna, splendid, Iu.
CULINA
CULI´NA[DOMUS]
Culīna
(ὀπτάνιον). A kitchen. The illustration represents a kitchen stove in the house of Pansa at Pompeii, with some cooking utensils upon it, as discovered when first excavated—viz., a strainer (colum), a kitchen knife (culter coquinaris), and an implement for dressing eggs (supposed apalare). See domus, p. 546.