curto
curto, to shorten, consume
curto, āvi, ātum, 1, v. a. [curtus],
- to shorten, diminish (not ante-Aug., and very rare): aliquid, Cels. 7, 9: radices, Pall. Feb. 10, 3.—
- II Trop., to diminish: rem, Pers. 6, 34; cf.: Quantulum enim summae curtabit quisque dierum, Hor. S. 2, 3, 124.
curto, āvī, ātum, āre (curtus), verkürzen, verstümmeln, vermindern, schmälern, a) der Länge nach, radices, Pallad. 3, 10, 2: si quis curtetur pede od. uno pede vel ambobus, Boëth. in Porphyr. 5. p. 106: curta (Imperat.), Cledon. art. praef. p. 9, 15 K. – b) der Menge nach, rem (das Vermögen), Pers. 6, 34: quantulum enim summae curtabit quisque dierum, Hor. sat. 2, 3, 124.
curtō, (15) āvī, ātum, āre (curtus), tr., accourcir, retrancher : curtatæ radices Pall. 3, 10, 2, racines tronquées ; curtari pede Boet. Porph. comm. 5, p. 106, être amputé dʼun pied || [fig.] réduire, écorner : Hor. S. 2, 3, 124 ; curtare rem Pers. 6, 34, écorner sa fortune.
curtō āvī, ātus, āre
- curtus, to shorten, consume: Quantulum summae curtabit quisque dierum, H.