daemoniosus
daemoniōsus, a, um (daemon), dämonisch, teuflisch, Acta Thomae p. 159, 10 Bonnet.
clamante et vociferante ~o, plurimorum aures horror invasit
filia ~a
eum ‥ in virtutibus quasi ~um et contraria Deo potestate miracula facientem abominationi habebant
et commune fuit viduis solamen et orbis, / claudis, contractis, leprosis, daemoniosis(
Dæmoniacus, apud Julium Africanum lib. 8. Hist. Apost. pag. 97. Bedam in Vita S. Cuthberti Episcopi n. 23. in Vita S. Altmanni Episc. Pataviensis pag. 50.