deruptus
deruptus, broken, precipitous, steep
Could not find derupta in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.
dē-ruptus, a, um, Part. [derumpo, not in use],
- broken; hence, like abruptus, of localities, precipitous, steep (not before Lucret.): dextra pars (maceriae) in aliquantum altitudinis, Liv. 42, 15; so, saxa, Lucr. 6, 539: ripae, Liv. 37, 39: angustiae (with praecipites), id. 21, 33: collis (with arduus), Tac. A. 2, 80: spatia terrae (with prona), Gell. 7, 2, 11.—Comp.: in deruptiorem tumulum, Liv. 38, 2.—Sup. and adv. appear not to occur.—
- b In plur. subst., dērupta, ōrum, n., precipices: in derupta praecipitati, Liv. 38, 2 fin.: per derupta et avia, Tac. A. 4, 45; 6, 21.
dēruptus, a, um (*derumpo; also abgebrochen, dah. wie das gew. abruptus) abschüssig, von Örtl., ripa, Liv.: loca (Ggstz. planiora loca), Arnob.: deruptior tumulus, Liv. – Plur. subst., dērupta, ōrum, n., abschüssige Stellen, Abgründe, Liv. u. Tac.
dēruptus, (16) a, um (de et rumpo), ¶ 1 détaché par rupture, rompu : derupta saxa Lucr. 6, 539, rochers disjoints ¶ 2 c. abruptus, escarpé, à pic : dextra pars labe terræ derupta erat Liv. 42, 15, 5, la partie droite du chemin par suite dʼun éboulement du sol était en pente brusque ; deruptæ angustiæ Liv. 21, 33, 7, défilés bordés de ravins à pic ; deruptior Liv. 38, 2, 13, plus à pic || subst. n. pl. derupta Liv. 38, 2, 14, précipices.
dē-ruptus
adj.
- with comp, broken, precipitous, steep: angustiae, L.: in deruptiorem tumulum, L. —Plurn. as subst, precipices, L.