desolatorius
dēsōlātōrĭus, a, um, adj. [desolo],
- that makes lonely or desolate (eccl. Lat.), Vulg. Psa. 120, 4; Hier. Ep. 18, no. 14.
dēsōlātōrius, a, um (desolo), vereinsamend, Eccl.
infirmitatis ‥ multitudo non ‥ patiebatur cubiculum aliquo quietis deservire solatio, sed omni potius ~ie destitutionis incremento
wastynge , ‥ devastacio, desolacio, [] ~ius adj.
accidit ut in locis qui ~ii nunc temporis dicuntur fratres ‥ sine querela se poni permitterent
forsakyn [v. l. ], desolatus, ~iusforsaking
dēsōlātōrĭus, a, um, qui désole, qui ravage : Hier. Ep. 18, 14.