desolare

desolare [CL] , a to ravage, lay waste, leave desolate. b (of church) to leave vacant. c (w. abl. or de) to deprive. d to distress. a Picti ‥ tune ‥ requieverunt, praedas ‥ nonnumquam facientes. in talibus itaque indutiis ~ato populo saeva cicatrix obducitur Gildas EB 21; Bede HE IV 17 p. 245 (v. civitatula); s881 plurima ‥ monasteria concussa sunt ac ~ata S. Durh. HR 97; letali clade deficiet populus et menia urbium ~abuntur (Proph. Merlini) G. Mon. VII 4 p. 396; 1455 (v. confortatio 2); s1455 ne ipsi domum alterius Jacob sic comederent destruerentve locum ejus aut nequiter in aliquo ~arent [cf. Psalm. lxxviii 7] Reg. Whet. I 173.  b ne diu ~etur ecclesia suo viduata pastore V. Will. 271.  c ~atus meo satellite Abbo Edm. 8; c1327 (v. defraudare a); 1344 sic ‥ eadem villa de bona pace habenda quasi ~ata maneret SelCKB VI 38.  d suos ‥ ~atos et quasi animis consternatos conspiciens Gir. EH I 8; s1189 venit ‥ nuntius referens reginam Francie fuisse defunctam‥. rex Francie ‥ vehementer ~atus est Itin. Ric. II 6; 1217 nullatenus ~emini in hiis que casu infortu[i]to ita acciderunt Pat 108; 1332 tediosum michi erit ‥ fratres dimittere interius ~atos pro absolucionis beneficio non obtento Lit. Cant. I 451.