destina

dēstĭna, ae, f. [destino],

• a support, stay, prop (late Lat.): caeli, Arn. 2, p. 92; probably also Vitr. 5, 12, 3.

dēstina, ae, f. (destino), die Befestigung = der Rammpfahl, die Stütze, der Träger (vgl. Hildebr. Arnob. 2, 69 extr.), Vitr. 5, 12. § 3 u. 5: destinis imminentem ruinam (domus) sedulo diligenterque fulcire, Augustin. de anim. 2, 4. § 8. – übtr., Atlas d. caeli, Arnob. 2, 69: Thomas Libycae mutantis destina terrae, Coripp. laud. Iustin. 1, 18: suas fabulas ruinosas qualibuscumque responsionum destinis fulcire, Augustin. serm. 12, 12; vgl. Ps. Augustin. serm. app. 1, 2.

destina [CL] , prop, post. b lean-to. sola illa ~a, cui incumbens [Aidan] obiit, ab ignibus ‥ absumi non potuit‥. unde, tertio aedificata ibi ecclesia, ~am illam non, ut antea, deforis in fulcimentum domus adposuerunt, sed intro ipsam ecclesiam in memoriam miraculi posuerunt Bede HE III 17 p. 160; ~a vel postis vel fulcimen, stipere Ælf. Gl.; evenit ut juvenis quidam ‥ tecta ecclesie ‥ invadendo conscenderet‥. cum manu altera ‥ ~e parietis clavum ligneum innitendo corriperet, mox pedibus cum subjectis virgultis avolantibus corruit R. Cold. Cuthb. 68.  b in ecclesia ‥ Virginis mansitabat ‥; cui etiam adhaerentem cellam sive ~am sive spelaeum sive alio quolibet nomine rectius nominari potest—non enim invenio qua id appellatione quam proxime vocem, cum non tam humani habitaculi quam formam gerat sepulcri—propriis laboribus fabricavit Osb. V. Dunst. 13.

dēstĭna, æ, f. (destino), appui, support, soutien : Vitr. Arch. 5, 12, 3 ; Arn. 2, 69.

destina , ae. f.
首柱。

Suggest a Translation
See an image