dogmatizare

dogmatizare [LL < δογματίζειν] 1 to propound, proclaim (doctrine, esp. religious): a (trans.); b (w. acc. & inf. or compl.); c (w. quod); d (absol.). a damnatur haeresis Origenis, qui revolutiones saeculorum infinitorum eodem ordine semper currentium ~are praesumsit Bede Gen. 109; Manes ‥ duo principia ~avit, unum bonum et alterum malum R. Niger Chr. I 31; 1334 ea que a nonnullis perversis ‥ religiosis ‥ contra constituciones nostras super hoc editas ~antur et eciam predicantur Mon. Hib. & Scot. 261b; errores ‥ assertos et ~atos Ockham Err. Papae 961; non enim homo hereticus quia dicit opinionem hereticam; sed prius naturaliter est eum ipsum dogmatisare hereticam scienciam quam ipsum esse hereticum Wycl. Ente Praed. 55; primo dicet de prelatis illis qui Cristi scolam ~ant et ejus contrarium operantur Gower VC III 1 tit.; 1420 juravit quod ab illa hora in antea non tenebit, predicabit, docebit, ~abit vel aliquo modo pertinaciter defendet ‥ aliam opinionem errorem vel heresim sapientem Reg. Cant. III 85; 1539 ne ‥ libros ‥ dogmata falsa ‥ continentes legere, studere seu interpretari aut ~are praesumant Form. S. Andr. II 106.  b ~abat corpus nostrum in illa resurrectionis gloria inpalpabile ‥ esse futurum Bede HE II 1 p. 75; Alcuin Dogm. 94C (v. dividere 6d); datur intelligi quosdam fuisse qui ~arent peccatum non esse escis et voluptatibus affluere Lanfr. Comment. Paul. (Heb. xiii 9) 406; objiciunt illis qui essentialiter Deum hominem ~ant H. Bos. LM 1379A; mundum ‥ in Marcio factum ~at ecclesia Eul. Hist. I 8; ille qui docmatisat per bullas tali inhabili esse beneficium ecclesiasticum conferendum Wycl. Sim. 25.  c errat aperte ~ando quod res usu consumptibiles erant communes illis credentibus Ockham Pol. I 357.  d instantia quae ~ando conferat lepidinis adesse peritiam B. Ep. 386; contra hereticos secus quam catholica fides habeat ~antes (J. Kelso Ep.) Ad. Scot TT 624D; sicut de columba ~ant, quam ex corpore aerio sumtam in idem dicunt rediisse Gerv. Tilb. I 5; sicut Aristoteles verissime ~at R. Bury Phil. 13. 180; est dogma actus vel habitus ~antis Wycl. Ver. I 160. 2 to teach (w. acc. or dat. of person). mus genuit murem, dogmatizavit eundem [? l. eandem]: / ‘filia pulchra mihi, dogmata disce patris’ Walt. Angl. Fab. 63. 1; 1310 frater B. [de ordine Templi] ~abat eum quod Jesus Christus non erat verus Deus et verus homo Conc. II 383b (cf. Ann. Lond. 180: s1311 [Templarii] dicebant et ~abant illis ‥ Christum non esse vere Deum).