dracontia
drăcontĭa, ae, f., drăcontĭas, ae, m., = δρακοντίας, or drăcōnītis, ĭdis, f.,
- a precious stone, Plin. 37, 10, 57, § 108; Sol. 43.
dracontia, ae, f. od. dracontias, ae, m. (δρακοντίας), I) der Drachenstein, Plin. 37, 158. Solin. 30, 16. – II) eine Art Weizen, Plin. 18, 64; vgl. Isid. 17, 9, 35.
~a: me caput horrentis fertur genuisse draconis
auri obriza lammina ‥ sine ‥ rubicunda gemmarum gloria vel sucini ~ia ‥ vilescere videbitur
~ia,gimrodr
~ia, herba in modum ‥ serp[entis ]
dracantea,dracentia
herba ~ea,þæt ys dracentse
draguncia
dracundeam
radix serpentarie, i. draguntee, idem facit
hec dragantia,dragonce
succus radicum aliarum herbarum preparatus sicut dragea [], dragantia, viticella etc‥.; hec omnia albificant ‥ faciem some MSS omit
si sit dolor in causa frigida ‥, cinamomum, peonia, coriandrum valent pre ceteris, maxime si cum his apponitur dragontea
~ia, proserpinale
draguncea
dragaunce, herbe , dragancia
dragence or nedder grysse [v. l. ], dragancia, basilisca, herba serpentaria vel serpentinagresse
drăcontĭa, æ, f. (δρακοντία), pierre précieuse qui se trouvait, selon les croyances, dans la tête du dragon : Plin. 37, 158.
dracontia , ae. f. et, v. dracontites
See an image
See an image