elatio
elatio, a transport, exaltation, elevation
Could not find elatione in Logeion dictionaries.
elatione Noun: feminine ablative singular of elatio
ēlātĭo, ōnis, f. [1. effero], a carrying out.
- I Lit. (post-class.): FERRI, Inscr. Fratr. Arval. ap. Marin. 43 and 402.—
- B In partic.
- 1 A carrying to the grave, a burial: mortui, Dig. 11, 7, 14, § 3.—
- 2 A lifting or raising up: onerum, Vitr. 8, 10: maris, i.e. high waves, Vulg. Psa. 92, 6. —
- II Trop. (class.).
- A A being carried away or hurried along; transport, passion: laetitia quasi gestientis animi elatio voluptaria, Cic. Fin. 3, 10 fin. (cf.: efferri laetitiā, under effero, II. B.).—
- B Exaltation, elevation: elatio et magnitudo animi, Cic. Off. 1, 19, 64; cf.: elatio atque altitudo orationis, id. Brut. 17, 66: parium autem comparatio nec elationem habet nec submissionem, id. Top. 18, 71.—
- C Self-exaltation, pride, elation (cf.: superbia, insolentia, arrogantia, vanitas, fastus, fastidium), Ambros. Psa. 4, 8; Serm. 17, 36 fin.; Arn. 2, 63; Vulg. 2 Macc. 5, 21.
ēlātio, ōnis, f. (effero), I) das Hinaustragen, 1) im allg.: ferri, Act. fratr. arv. a. 184 (Corp. inscr. Lat. 6, 2099) 3, 23. – 2) insbes., das Zugrabetragen, das Begräbnis, die Beerdigung, mortui, Ulp. dig. 11, 7, 14. § 3. – II) die Hebung in die Höhe, die Aufhebung, A) eig.: a) tr.: oneris, Vitr. 10, 3 (8), 2: manus, Hieron. in Iob 15. – b) intr.: α) das Sich-Heben, die Hebung, mirabiles elationes maris, die erhobenen Wellen des Meeres, Vulg. psalm. 92, 4: elationes fluctuum, der Aufruhr, Leo M. serm. 1, 7. – β) die Hervorragung, stellarum et solis ultra finalem circulum elatio, Chalcid. Tim. 71 in. – B) übtr.: 1) als gramm. t. t., die Hebung des Tons (Ggstz. positio), Mart. Cap. 9. § 982. p. 368, 20 Eyss.: temporis, soni, vocis (Ggstz. depositio), Mar. Victorin. art. gr. 1, 9, 3 = p. 40, 16 K.: Plur. elationes (= ἄρσεις), Hebungen der Stimme, Ggstz. deiectiones (= θέσεις), Fulg. myth. 3, 9: elationes celsae, Ggstz. inclinationes infimatae, Mart. Cap. 6. §595. – 2) der Aufschwung, Schwung, a) übh.: el. et magnitudo animi, Cic.: u. so el. atque altitudo orationis suae, der hochfahrende Schwung seiner Sprache, Cic.: el. vocis, Vitr.: el. virium, Erhebung, Rühmung, Plin. – b) insbes., die Überhebung, der Übermut, Stolz, Ambros. in psalm. 4, 8. serm. 17. § 36 extr. Arnob. 2, 63 (neben arrogantia): el. mentis, Vulg. 2. Mach. 5, 21: el. iuventutis, Fulg. contin. Verg. p. 151 M. – 3) die Überordnung, Superordination (Ggstz. summissio, Unterordnung, Subordination), parium comparatio nec elationem habet nec summissionem, Cic. top. 71.
sperasse se ‥ aliquod alleviamentum ‥ pro tot ~onibus funerum
arenosa loca ‥ in ‥ aggeres ‥ levata et iterum ‥ de montuosis ~onibus Eoli commotivis agitacionibus in valles repressa
[Christus ] qui comprimit ~ones maris
maris sevitiam, fluctuum ~onem, procellarum fragores ‥ expavit
gratie vestre, que ‥ maris ~onibus mirabilis se objecit(
per maris ~ones mirabiles fluctusque procellosos ‥ agitati
maris hec elacio mira, / imber, grando silent
montanis ~onibus effugatis, a ponto mansueti pelagi aura favorabilis ipsas classes ‥ invitabat
ni pro contribulibus ‥ mori optasset ‥ inconsideratam cordis ~onem propria morte piaret
tumido ~onis supercilio inflati
si quis ‥ hanc nostram difinitionem ~onis habitu incedens ‥ infringere temptaverit
clerici, ~one et insolentia ac luxuria praeventi
si gaudium inflatur in ~onem, opponit ei justitia humilitatem
cum archiepiscopus Ebor’, adhuc in ~one sua perseverans, fecisset ante se crucem suam portare
ut deploret transactas ~ones vanissimas
nec inanis ~onis tumorem concipit
ēlātĭō, (14) ōnis, f. (effero), action dʼélever : Vitr. Arch. 8, 10 || [fig.] transport de lʼâme : Cic. Fin. 3, 35 ; Tusc. 4, 67 || orgueil, arrogance : Arn. 2, 63 || élévation, hauteur, grandeur, noblesse : Cic. Br. 66 ; animi Cic. Off. 1, 64, hauteur dʼâme || exagération, amplification, hyperbole : Cic. Top. 71 || enterrement : Ulp. Dig. 11, 7, 3.
- 1. het laten stijgen, verheffing [vocis; maris stijging];
- 2. het naar buiten dragen; begrafenis [mortui];
- 3. verhevenheid, elan [animi];
- 4. (eccl.) hooghartigheid, opgeblazenheid.
Tantam rixam fecit sive mesleiam in civitate Biterris, dicendo Elationes et arrogantias, atque etiam convicia, etc.
ēlātiō ōnis, f
- elatus, a transport, exaltation, elevation: animi: orationis.