encautum
encautum, ī, n. , v. encaustum.
Manuque propria perscribant atque Encauto nomina adnectant. Tabulis, vel Encauto et cerussa conscribere,in leg. 1. eod. Cod. de Veteranis (7, 20.)
Encauti breves, libri in quibus nomina et modus censualis possessionis continebantur, in leg. un. eodem Cod. de Collegiat. (Cod. Just. 11, 18.)
Dominus rex Portugaliæ et comes Boloniæ fecit cum consilio suorum ricorum hominum et suorum filiorum de algo tale Encautum,... Pectetur istud Encautum domino regi per omnes illos, qui ibi cum eo fuerint.Vide Incautare.