ephebia
ĕphēbī̆a, ae, f., = ἐφηβεία or ἐφηβία.
- Puberty, Don. ad Ter. And. 51.—
- B Transf., the evidences of puberty, Cael. Aur. Acut. 3, 17, 40.—
- II = ephebeum, Vulg. 2 Macc. 4, 9.
1. ephēbīa, ae, f. (ἐφηβεία), I) das Jünglingsalter, Donat. Ter. Andr. 1, 1, 24. – II) = ephebeum (wie viell. zu lesen), w. s., Vulg. 2. Mach. 4, 9.
2. ephēbīa, ōrum, n. (ἐφήβεια), die behaarte Gegend der Scham, Cael. Aur. acut. 3, 17, 140.
ĕphēbīa, æ, f. (ἐφηβεία, ἐφηβία), adolescence : Don. Andr. 51.
Machab. lib. 2. cap. 4. v. 9 :Quo prostant pueri, locus est Ephebia dictus.
Super hoc promittebat et alia centum quinquaginta, si potestati ejus concederetur gymnasium etUbiEphebiam sibi constituere.
Prostitutio, vel prostibulum puerorum. Brocardus in Descript. T. S. lib. 2. cap. 2. Edit. Venetæ 1513 :
Loco lupanarium plerumque in urbibus constituunt Effebias.Gloss. Isid. :
Virorum lupanaria, in Constit. Valentiniani tit. 5. Collat. Legis Mosaïcæ. Vide Feminare, Molles.