epicyclus
ĕpĭcȳ̆clus, i, m., = ἐπίκυκλος,
- a small circle having its centre on the circumference of a greater circle, an epicycle, Mart. Cap. 8, § 879.
epicyclus, ī, m. (ἐπίκυκλος), der Nebenkreis, als t. t. der Astronomie, Mart. Cap. 8. § 879. Chalcid. Tim. 81 sq. u. ö. – u. Adj. epicyclus, a, um, der Nebenkreise, globus, Chalcid. Tim. 81: circulus, ibid. 87: motus, ibid. 97.
suppressi prudens epicyclos; abjicit illos / divinum magni pectus Aristotelis
quilibet planeta preter solem habet epiciclum, et est epiciclus circulus parvus per cujus circumferentiam defertur corpus planete, et centrum epicicli defertur in circumferentia deferentis
planetarum cursus erraticos in suis epiciclis
ĕpĭcўclus, ī, m. (ἐπίκυκλος), épicycle [terme dʼastronomie]: Capel. 8, 879.