epistolarius
epistolārius, a, um (epistola), brieflich, scriptio, Ennod. epist. 1, 22. – subst., epistolāriī, ōrum, m., Briefboten, -träger, Salv. de gub. dei 5, 7. § 30 H.
‘confidas dictis fictis’, i‥. dictis poeticis auctoris, sc. Horatii carmine, i. primo libro ~io ubi versus sequens ponitur: ‘quicquid delirant reges’ [(etc., ]Hor. Epist. I 2. 14
constat nempe legentibus ‥ ~ium beati Jeronymi duas esse epistolas intitulatas Jeronymo ad Demetriadem
Wilton epistolar’. Cristoferus Dyson, ~ius in monasterio predicto, affirmat super sacramentum suum epistol[ariam ] predict[am ] esse annui valoris in denariis receptis de abbatissa, in precio j robe, in pensione communibus annis ‥ xlix s. iiij d.
Ernulfus [episc. Roff., ob. 1124 ] ‥ fecit fieri ‥ tunicam ~iam violaciam similem casule principali
presbyter debet habere ‥ lectionarium, quod quidam vocant ~ium
item missale unum et gradale unum [et ] ~ium unum
ij tapeta ‥ j pistelar’, velum quadragesimale
item ~ium cum evangeliis pro magno altari coopertum coreo albo in volumine magno(
~ii duo
~ius cum libro capituli
ĕpistŏlārĭus, a, um (epistola), de lettre, épistolaire : Ennod. Ep. 1, 22 || subst. m. , porteur de lettres : Salv. Gub. 5, 7.
Veniunt plerumque novi nuntii, novi Epistolarii a summis Sublimitatibus missi, qui commendantur Illustribus paucis ad exitia plurimorum.