exacerbatio
exăcerbātĭo, ōnis, f. [exacerbo],
- an exasperation, Rufin. de Schem. 11, p. 274: peccatorum, i. e. because of, Salv. Gub. Dei, 4, 7.—
- II Esp., of the stirring of divine anger by the Jews in the wilderness, the provocation, Vulg. Hebr. 3, 8; 15.
exacerbātio, ōnis, f. (exacerbo), die Erbitterung, Ps. Cypr. de Sina et Sion 8 u. 9: m. Ang. worüber? im Genet., admissi, Rufin. de schem. dian. 11. – peccatorum, d.i. Gottes durch die Sünden, Salv. de gub. dei 4, 7. – als rhet. Fig. = σαρκασμός, der bittere Spott, Rufin. de schem. dian. 11.
~o, irritatio,abolgennes
hoc quidem arbitror huic ~oni ‥ dedisse originem
predicto regi ~onem se nolle infundere acerbiorem
quia per Scotorum incursionem et Francorum ~onem ‥ pecunia destituitur
paroximus, i. ~o, inde paroxiticon, i. exacerbativum, ut in Alexandro de frenesi
exăcerbātĭō, ōnis, f. (exacerbo), action dʼirriter : Rufinian. Schem. lex. 11 || [fig. de rhét.] = σαρκασμός : Rufinian. ibid.