expostulatio

expostŭlātĭo, ōnis, f. [expostulo],

• an expostulation, complaint (rare but class.): cum esset expostulatio facta, Cic. Clu. 59, 161: singulorum, Tac. A. 1, 13.—In plur.: fuerunt nonnulli aculei in C. Caesarem, contumeliae in Gellium, expostulationes cum absente Pompeio, Cic. Q. Fr. 2, 1, 1: dum suas quisque nunc querelas nunc expostulationes inserit, Liv. 35, 17, 2.

expōstulātio, ōnis, f. (expostulo), I) die dringende Aufforderung od. Anforderung, das Andringen, die zudringliche Bitte, bonorum, Cic. de dom. 16: singulorum, Tac. ann. 1, 13. – II) der Vorwurf, Vorhalt, die Beschwerde, verb. querela et exp., Liv.: exp. tua, Cic.: expostulationem facere, Cic.: Plur., querelae et expostulationes, Liv.: expostulationes mutuae, Gell.: fuerunt nonnullae expostulationes cum absente Pompeio, Cic.

expostŭlātĭō, (14) ōnis, f. (expostulo), demande pressante, instances : Cic. Domo 16 || réclamation, plainte : Cic. Clu. 161 ; Fam. 3, 7, 3 || pl., Cic. Q. 2, 1, 1 ; Liv. 35, 17, 2.

expostulatio , onis. f. et, v. expostulo
See an image

expostulātiō ōnis, f

• expostulo, a pressing demand: bonorum: singulorum, Ta.—An expostulation, complaint: tua: cum esset expostulatio facta.—Plur: cum absente Pompeio: suae, L.