extimus
extimus, outermost, farthest, most remote
extĭmus, a, um, v. exter, III. B.
extimus, a, um, s. exter.
†extenus, extremus; ‥ †extempus, extremus
~e sphere subditarumque stellarum ‥ cursus
egressus ad ~am hostii partem
sepem ‥ ~os horti ejus fines circumdantem
quem orbis extimi circumferencia / non ambit, ambiunt ventris centralia
cicli nondecimus cum defecit extimus annus
extima vitae / spectanti dum preteritae spiramina reddat
omnium ~us sacerdotum B. vilisque Saxonum indigena
extimus (extŭmus), a, um, superl. de exter, ¶ 1 placé à lʼextrémité, qui est au bout, le plus éloigné : Cic. Rep. 6, 17 ; [pl. n. ] Apuliæ extima Plin. 6, 217, lʼextrême frontière de lʼApulie ¶ 2 dédaigné, méprisé : Pl. d. Prisc. Gramm. p. 609 P.
extimus or extumus
adj.
sup.
- ex, outermost, farthest, most remote: orbis. — Plurn. as subst: umor Extuma possedit, O.