faeculentia
faecŭlentĭa, ae, f. [faeculentus], lees, dregs; filth (post-class.).
- I Prop., Sid. Ep. 3, 13.—
- II Trop.: morum, Fulg. Const. Verg. p. 156 Munk.
faeculentia, ae, f. (faeculentus), das Hefige, der Unflat, cloacalis, Sidon. epist. 3, 13, 4. – übtr., Augustin. epist. 108, 6; c. Cresc. Don. 3. § 59 extr. u.a.: morum, Fulg. de expos. Verg. cont. p. 156 M.
temperantiam eam [sc. animam ] esse dixerunt, quia temperata est et sine omni immunditia et ~ia. unde cum anima ita sit subtilis, corpori quidem quod est feculentum et grossum conjungi non possit nisi aliquo medio
†quante [l. quanto ] magis mars fuerit iluminatus et depuratus a †superfluitalibus [l. superfluitatibus ] a [? l. et ] ~iis terreis, tanto ‥
si quid invenit ~ie et rubiginis, separat et consumit
dreggis , fex, ~ia
a filthe , ~ia
fit igitur retentio vel inflatio ex grossitie vel ~ia sanguinis
futura vero est sordium ejectio, et ideo descendens ~ia nutrimento permixta ‥
sol ‥ amnes cognatos nubibus et ~iam terre ‥ agnoscere non dedignatur
expectas ‥ dum hec ~ia secedens pura sibi fluenta subroget
proinde nec spiritus carnis aut spiritus hujus mundi jam incubat eis nec hujuscemodi ~iam aque ipse solito exhalant
a terrene delectationis ~ia ‥ expiata
~ia, i. feditas
fæcŭlentĭa, æ, f. (fæculentus), abondance dʼordure : Sid. Ep. 3, 13 || [fig.] Fulg. Virg. 156.