fenarius
fēnārĭus, v. faenarius.
fēnārius (faenārius), a, um (fenum, faenum), zum Heu gehörig, Heu-, falx, Cato r. r. 10, 3. Varro LL. 5, 137. Ulp. dig. 33, 7, 8 pr. Pallad. 1, 43, 2. Treb. Poll. Claud. 14, 6. – subst., fēnārius, iī, m., der Heuhändler, Corp. inscr. Lat. 6, 8570 u. 8686; 10, 1925.
fēnārĭus (16) (fæn-), a, um, relatif au foin : Cato Agr. 10, 3 ; Varro L. 5, 137 || subst. m. , marchand de foin : CIL 6, 8570.
Qui Bonitus tenebat tunc in manu sua quemdam baculum, vocatum gayar sive croucit, cum quo trahitur fenum de Fenario pro animalibus.Vide infra Fenerius.