ferentarius
ferentarius, a class of light-armed troops
fĕrentārĭus, ii, m. [Sanscr. dhvar-, laedere, destruere, Corss. Krit. Beitr. p. 178], a sort of light troops who fought with missile weapons (syn. rorarii).
- I Prop.: ferentarii equites hi dicti, qui ea habebant arma, quae ferrentur, ut jaculum, Varr. L. L. 7, § 57 Müll.; cf. id. ap. Non. 520, 11 sq.: erant inter pedites, qui dicebantur funditores et ferentarii, qui praecipue in cornibus locabantur et a quibus pugnandi sumebatur exordium: sed hi et velocissimi et exercitatissimi legebantur, Veg. Mil. 1, 20; cf. also Paul. ex Fest. p. 85, 7; 93, 14; and 369, 5 Müll.: postquam eo ventum est, unde a ferentariis proelium committi posset, Sall. C. 60, 2.—Sing. collect.: ferentarius gravisque miles, illi telis adsultantes, hi conserto gradu, Tac. A. 12, 35.—*
- II Transf., one who is active or ready: illum tibi Ferentarium esse amicum inventum intellego, a friend ready to assist, Plaut. Trin. 2, 4, 55 (456).
ferentārius, iī, m. (fero, s. Varro LL. 7, 57 u. Paul. ex Fest. 85, 7), a) der Wurfschütze, eine Art leichter Truppen (s. Paul. ex Fest. 93, 13), bes. als Plänkler, Sing. (kollekt.) b. Tac. ann. 12, 35: Plur. b. Cato de re mil. fr. 6 (bei Paul. ex Fest. 369, 5 u. Non. 554, 27). Sall. Cat. 60, 2. Vgl. Veget. mil. 1, 20. – scherzh. = ein Helfer in der Not, Plaut. trin. 456. – adi., proelia ferentaria, Gefechte der Wurfschützen, Heges. 3, 9, 4. – b) equites ferentarii, Wurfschützen zu Pferde, eine leichte Reiterei, die kurze Wurfspieße aus der Ferne schleuderte, Varro LL. 7, 57.
hic ~ius, -rii, i. sagitarius ferens arcum
a banerer , ‥ hastifer, hastiger, ‥ ~ius, primi pilus
sagitarii utrinque pugnam inchoarunt: sequuti ~ii, ingentem lapidum vim, alii fundis, alii arcubus, nonnulli etiam tela jecere in hostem
fĕrentārĭus, (14) ĭī, n. (fero), soldat armé à la légère : Sall. C. 60, 2 ; Tac. Ann. 12, 35 ; cf. P. Fest. 85, 7 || [fig.] aide : Pl. Trin. 456.
ferentārius ī, m
- a class of light-armed troops. —Sing. collect., Ta.—Plur., S.