ficarius
fīcārĭus, a, um, adj. [ficus],
- of or belonging to figs, fig-: crates, Cato R. R. 48, 2: culices, Plin. 11, 35, 41, § 118: vasa, Paul. ex Fest. s. v. ‡ ORCA, p. 180 Müll.: Fauni (perh. so called on account of their rank luxuriance), Hier. Iesai. 5, 13, 21.—
- II Subst.: fīcārĭa, ae, f., a fig plantation, Pall. 4, 10, 28.—
- 2 An island near Sardinia, Plin. 3, 7, 13, § 34.
fīcārius, a, um (ficus), zu den Feigen gehörig, Feigen-, crates, Cato: culices, Plin.: vasa, Paul. ex Fest.: Fauni ficarii, eine Art Waldgottheiten, denen man das Alpdrücken (incubo) im Schlafe zuschrieb (vgl. Isid. 8, 11, 104), Vulg. Ierem. 50, 39. Hieron. in Isai. 5, 13, 21. – subst., a) fīcārius, iī, m., der Feigenhändler, Augustin. de mor. Manich. 2, 19, 72. – b) fīcāria, ae, f., die Feigenpflanzung, Pallad. 4, 10, 28.
~ius in una significatione dicitur ille qui colligit vel vendit ficus
a fige celler , ~ius
~ii vel invii,wudewasan
dicuntur ~ii homines silvani de ficubus viventes
alio modo dicuntur fatui ~ii fauni et satiri [], qui inter agrestes ficus ‥ morantur [ fatui ficarii Trevisa ben ycleped fauniand satiricf. ], Jer. i 39 Isid. Etym. VIII 11. 104
†ficarii [l. sicarii ] sunt ‥ latrones qui cum sica ‥ interficiunt improvisos
~ius, sutor, alutarius, pelliparius
fīcārĭus, (16) a, um (ficus), qui concerne les figues, de figues : Cato Agr. 48, 2 || qui recherche les figues : Plin. 11, 118 || fīcārĭus, ĭī, m. , marchand de figues : Aug. Manich. 2, 19, 72 || fīcārĭa, æ, f. , plant de figuier : Pall. 4, 10, 28.
Rex eorum Filimerante cum Gothis Gethicas et Schiticas terras ingressus, repperit ibi quasdam magas, quas Alirumnas dicunt, et eas suspectas habens, per solitudines fugatas exturbavit : cum his silvestres homines, quos FaunosIsid. sub finem lib. 8. Orig. :Ficarios dicunt, coeuntes.
Quem vulgo Incubonem vocant, hunc Romani FaunumVide Lexic. Martinii.Ficarium dicunt, etc.