fluvidus
flūvĭdus, a, um, v. fluidus.
fluvidus, a, um (fluo, s. Eutych. 553, 20 K.) = fluidus, I) fließend, flüssig, Lucr. 2, 464 u. 466. – II) übtr., zerfließend, morsch, hinfällig, species (Plur.), Boëth. inst. mus. 5, 2. p. 352, 19 Fr.: homo fluvida materia et caduca, Sen. ep. 58, 24: imbecilli et fluvidi intervalla constituimus, ibid. § 27.
flūvĭdus, (14) a, um [arch.], c. fluidus : Lucr. 2, 464 ; Sen. Ep. 58, 27.
Fluidus, apud veteres usitatum ab antiquo præterito
Fluviverbi
Fluo. Lucret. 2. 463. Sed quod amara vides eadem, quæ
Fluvidaconstant.
Id. ibid. 465. Nam quod
Fluvidumest, a levibus atque rotundis Est. Syllaba ult.
dummore veterum non eliditur, sed brevis est ob concursum vocalis in voce sequenti.