gerra
gerra, ae, f. (γέῤῥον), geflochtene Ruten, Rutengeflecht, Varro LL. 7, 55. Paul. ex Fest. 94, 4; vgl. Charis. 33, 14 u. 549, 13. – Plur. gerrae übtr. = Lappalien, Possen, dummes Zeug, Caecil. com. 101. Plaut. asin. 600; Epid. 233 Auson. Griphus (XXVI) 1. praef, p. 127, 16 Schenkl.
hec ~a, i. nuga et ineptia
truffillis , nuge, ~a
Guerra, Bellum publicum vel privatum. Charta ann. 1186. apud Spon. tom. 2. Hist. Genev. col. 44 :
Tibi concedimus ut omnia feoda, quæ a manu tua tenebat, tibi judicialiter abdicata, in potestatem tuam libere recolligas, et partem ex eis strennuis et fidelibus viris, qui Gebennensem ecclesiam debeant et possint defendere, et absque omni dissimulatione prædicto hosti nostro Gerram facere, etc.
Exuriant(ancillæ) farsitæ, stent Gerræ, agant inertes.