gnarus
gnarus, knowing, skilled, practised, expert, versed
Could not find gnaros in Logeion dictionaries.
gnaros Adjective: masculine accusative plural of gnarus
- I Lit. (rare but class.); constr. with gen., or with a rel. or object-clause; ante- and post-class. with acc.
- α With gen.: nec loci gnara sum, Plaut. Rud. 1, 3, 28 (212): loci, Sall. Fragm. ap. Prisc. p. 700 P.; rei publicae, Cic. Brut. 64, 228: armorum et militiae, Col. 1 praef. § 4: artis, Just. 11, 7: temporis, Plin. 9, 8, 9, § 30; cf. Tac. Agr. 6: si modo vinitor gnarus est iis utendi, Col. 4, 25, 1: nostri tergi, Plaut. As. 3, 2, 6 (550): venandi, Vulg. Gen. 25, 27.—
- β With rel.clause: Periclem uberem et fecundum fuisse, gnarumque, quibus orationis modis, etc., Cic. Or. 4, 15: nemine gnaro aut opinante, quidnam coepturus esset, Suet. Calig. 46.—
- γ With object-clause: Hasdrubal satis gnarus, Hannibalem transitus quosdam pretio mercatum, Liv. 23, 29, 5; cf. id. 33, 5, 4; Tac. H. 2, 29; 65; 5, 19 al.: concha cum manum videt, comprimit sese operitque opes suas, gnara propter illas se peti, Plin. 9, 35, 55, § 110.—
- δ With acc.: simul gnarures vos volo esse hanc rem mecum, Plaut. Most. 1, 2, 17 (100): ut mecum sitis gnarures, id. Poen. prol. 47.—
- II Transf., pass., known (for the usual notus; post-Aug.; very rare, except in Tac.): in paludem gnaram vincentibus, Tac. A. 1, 63: idque nulli magis gnarum quam Neroni, id. ib. 15, 61; cf.: gnarum id Caesari, id. ib. 1, 5 (opp. incognita), Ap. Apol. p. 281, 9.—Absol.: conspicui eoque gnari, Tac. A. 6, 35.—Comp. not in use.—Sup., Sol. 51 fin.
sex ‥ comites mecum super aethera scandunt, / gnarus quos poterit per biblos pandere lector
quis poterit digne rerum misteria nosse / aut abstrusa Dei gnaro cognoscere sensu
regem me quondam gnari et dominum vocitabant
~us, peritus, doctus
lux est orbis honor, majestas fervida caeli; / quae caret his junctis brevitatur sillaba jure; / nauta brevis resonat gnarus de littore Xerses
sacerdos / pectore de gnaro pandit salutaria dicta
praedestinavit exiguos famulos fideles, non ~os, non litteratos, sed indoctos
a ~is c marcis argenti [gemme ] estimantur
dominum P. de K., sapientem et ~um
[Adamnanus ] doctus in scripturis sanctorumque locorum ~us esse conpertus
delegavit quos gnaros esse probavit / procurandorum custodes exteriorum
capellanus ‥ transeundarum ‥ ~us aquarum vadi pretentandi periculum ‥ suscepit
pulchra prorsus propagine / ‥ / gnari quaedam genimina / vermis feruntur minima(
magnus Aðelwoldus, vere gnarus bene Christi / agnos velligeros ab demonis arte maligna / conservare
astuta gens Scotorum, ~a quid faceret ‥, ferreos struunt [sic ] aculeos
ne ‥ a bono decidat ‥ gnarus [? l. gnavus ] attendat
- 1. kundig of ervaren in, bekend met (m. gen.; afh. vr.; aci.) [loci; rei publicae; Latinae linguae];
- 2. (postklass.) bekend [Caesari].
知。博學。被知者。— militiae 熟行兵。知兵者。Id nulli magis gnarum quam tibi 惟汝更知此事。
Suggest a Translation
See an image
- GNA-, knowing, skilled, practised, expert, versed: rei p.: coniurationis, privy, Ta.: Latinae linguae, L.: gnarum, quibus modis, etc.: satis gnarus, Hannibalem transitūs mercatum, L.: custos, Ta.—Known: id Caesari, Ta.: conspicui eoque gnari, recognized, Ta.
-
…Inferioris autem aetatis erat proximus L. Sisenna, doctus vir et studiis optimis deditus, bene Latine loquens, gnarus rei publicae, non sine facetiis sed neque laboris multi nec satis versatus in causis ; interiectusque inter duas aetates…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…fuerit auditor ; a quo censet eum, cum alia praeclara quaedam et magnifica didicisse tum uberem et fecundum fuisse gnarumque, quod est eloquentiae maximum, quibus orationis modis quaeque animorum partes pellerentur ; quod idem de Demosthene existimari potest…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…repulsus existimavique in omnibus rebus esse aliquid optimum, etiam si lateret, idque ab eo posse qui eius rei gnarus esset iudicari. sed quoniam plura sunt orationum genera eaque diversa neque in unam formam cadunt omnia, laudationum scriptionum…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…eius placuisse maxime crediderim, quoniam importuosum circa mare et vix modicis navigiis pauca subsidia ; neque adpulerit quisquam nisi gnaro custode. caeli temperies hieme mitis obiectu montis quo saeva ventorum arcentur ; aestas in favonium obversa et aperto circum…
Tacitus, Annales
-
…sedes. immanis in antro conditur abrupto Proteus ac spumea late cautibus obiectis reiectat caerula uates. is postquam sat gnarus enim rerumque metusque per uarias lusit formas et terruit atri serpentis squamis horrendaque sibila torsit aut fremuit toruo mutatus membra…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905
-
…umidioris soli natura, et incrementis fluminum redundantia, stagnosa sunt et referta salicibus, ideoque invia, nisi perquam gnaris ; et super his insularem anfractum, aditu Parthisci paene contiguum, amnis potior ambiens, terrae consortio separavit .…
Ammianus Marcellinus, Rerum Gestarum
-
…congruentia responderant, inditaque vincla. et tormentorum aspectum ac minas non tulere prior tamen Natalis, totius conspirationis magis gnarus, simul arguendi peritior, de Pisone primum fatetur, deinde adicit Annaeum Senecam, sive internuntius inter eum Pisonemque…
Tacitus, Annales
-
…obiciendo quod contra subsidium sibi nisi quid Burrus et Seneca ; quos expergens statim acciverat, incertum an et ante gnaros. igitur longum utriusque silentium, ne inriti dissuaderent, an eo descensum credebant ; ut ; ,…
Tacitus, Annales
-
…frustra fuit, Vitellianis inpune, per tantam hominum multitudinem mutua ignorantia fallentibus Othoniani novitate vultus, omnibus in vicem gnaris, prodebantur. Vitellius litteras ad Titianum fratrem Othonis composuit, exitium ipsi filioque eius minitans ni incolumes sibi mater…
Tacitus, Historiae
-
…agens, non lento itinere, ne cunctari videretur, neque tamen properans, gliscere famam ipso spatio sinebat, gnarus modicas viris sibi et maiora credi de absentibus ; sed legio sexta et tredecim vexillariorum milia ingenti agmine sequebantur .…
Tacitus, Historiae