gromus

gromus [ME grom] , groom, servant; b (mon., w. spec. duty). Deus, qui hos nequissimos, falsissimos, fetosissimos, ‥ ~os et garciones ad nocumentum humani generis in hunc mundum ab ano diaboli provenire fecisti, presta, ‥ ut per equos quos male custodiunt ad furcas detrahi ‥ valeant Surv. Durh. Hatf. xvii; 1409 cuilibet valecto meo ‥ c s., cuilibet de ~is meis, xl s., cuilibet pajetto meo iij s. iiij d. Test. Ebor. III 54; 1440 cuilibet valecto xl s. et cuilibet ~o xx s. et cuilibet pagetto vj s. viij d. (Test.) FormA 433; grome, ~us PP.  b 1514 ~o aule hospicii Ac. Durh. 160; 1535 Georgio P., ~o ecclesie, capienti per septimanam iij d. Ib. 110; 1537 Willelmo D., ~o camere, ‥ Johanni B., ~o stabuli ‥ prioris, Willelmo G. ~o bursarii Ib. 703; 1537 Georgio C., clerico capelle, Roberto S., ~o aule, Willelmo T., ~o promptuarii, Jacobo R. ~o coco, Hugoni ‥, Thome ‥, ~is pandoxatorii, ‥ cuilibet eorum x s. Ib. 703.