gromaticus
grōmātĭcus (grūm-), a, um, adj. [groma], of or belonging to field-surveying or castrametation.
- I Adj.: disciplina, Cassiod. Varr. 3, 52.—
- II Subst.: grōmā-tĭca (grūm-), ae, f., the art of field-surveying or castrametation, Cassiod. Varr. 3, 52.—
- β grōmātĭci, ōrum, m., writers on field-surveying, Hyg. de Mun. Castr. § 12.
grōmaticus, a, um (groma), das Feld- od. Lagerabmessen betreffend, disciplina, Cassiod. var. 3, 52, 2. – subst., grōmaticī, ōrum, m., die Feld- od. Lagermmeßkünstler, als Schriftsteller, Hyg. de mun. castr. § 12.
grōmātĭcus, a, um (groma), qui concerne lʼarpentage : Cassiod. Var. 3, 52, 2 || subst. m. pl., auteurs qui ont écrit sur lʼarpentage : Hyg. Grom. Mun. castr. 12.