halito
hālĭto, āre, v. freq. a. [halo],
- to breathe out: flammam halitantes, Enn. ap. Diom. p. 336 P. (Trag. v. 217 Vahl.).—So perh. also: Scio spiritum ejus majorem esse multo quam folles taurini halitant, Plaut. Fragm. Bacch.; cf. Ritschl in Rhein. Mus. 1846, p. 580.
hālito, āre (Intens. v. halo), stark aushauchen, flammam halitantes, Enn. fr. scen. 184.
hālĭtō, āre (halo), tr., exhaler : Enn. Scen. 184.