heremus
hērēmus, v. eremus.
Heremus et desertum ita distinguitur. Heremus est invia solitudo ubi nunquam habitatum est. Desertum ubi aliquando habitatum et derelictum est. Ita vetus Gloss. Sangerm. et Johan. de Janua.
Heremis et populatis, in Charta ann. 1142. inter Probat. tom. 2. Hist. Occit. col. 495.