hilariter
hĭlărĭter, adv., v. hilaris fin.
hilariter, Adv. (hilaris, s. Charis. 200, 15), heiter, fröhlich, aufgeräumt, Vulg. sap. 6, 17. Augustin. de civ. dei 5, 26. p. 239, 31 D.2 (auch Variante bei Cornif. rhet. 3, 24 u. 4, 68).
sicut scriptum est ‘hilarem datorem diligit Deus’ [] ~iter impendebat II Cor. ix 7
~iter quod agis age
judicium tuum patienter expectans, ~iterque suscipiens
ego ‥ mee regalis munificentie largifluo munere ‥ benigne ~iterque corroboravi
oppressis ‥ subvenitis illariter remedio salutari
~iter receptus fuit, quia bonus socius erat
qui tam ~iter nobiscum velut sospes loqueris
obsecro ut veraciter perficias quod ~iter promittebas
quatenus vita comite hillariter possideat
hĭlărĭtĕr, c. hilare : Aug. Civ. 5, 26 ; Vulg.