hiulcus
hiulcus, gaping, split, cleft, opened, open
hĭulcus, a, um, adj. [hio], gaping, split, cleft, opened, open.
- I Lit. (only poet.): ubi hiulca siti findit Canis aestifer arva, Verg. G. 2, 353: Aegyptus, Stat. Th. 4, 708: venae fluminis, id. ib. 9, 450: juga montis Tauri, Sol. 38 fin.: nubes, Claud. Cons. Prob. et Olybr. 206: nimbi, id. Rapt. Pros. 2, 230: vulnus, Sid. Ep. 6, 7: ova, Claud. III. Cons. Hon. 4 praef.: mucro, i. e. ungues ferrei, Prud. στεφ. 10, 452: ictus, id. ib. 5, 113.— *
- B Poet. transf., act., cleaving, destroying: fulmen, Stat. Th. 1, 26.—
- II Trop.
- A Of speech, gaping, not well connected, forming a hiatus (class.): struere verba sic, ut neve asper eorum concursus neve hiulcus sit, sed quodammodo coagmentatus et levis, Cic. de Or. 3, 43, 171; cf.: hiulcae voces, id. Or. 44, 150: nonnumquam hiulca etiam decent, Quint. 9, 4, 36.—*
- B Eager, longing for any thing: gens, Plaut. Trin. 2, 2, 9 (284).—* Adv.: hiulcē (acc. to II. A.), of speech, in a gaping manner, with a hiatus: non aspere, non vaste, non rustice, non hiulce, sed presse et aequabiliter et leniter (loqui), Cic. de Or. 3, 12, 45.
hiulcus, a, um (st. hiulicus, v. hio), klaffend, gespalten, offen, A) eig.: hiulca siti arva, lechzend, Verg.: h. vulnus, Sidon.: ubi (Caucasus) dehiscit hiulcis iugis, facit portas, Solin. – B) übtr.: 1) im allg., v. häufigen Zusammenstoßen der Vokale, concursus verborum, jähes Voneinanderklaffen, Cic.: voces, klaffende, Cic.: versus = λαγαροί, Diom. 500, 11. – subst., hiulca, ōrum, n., das klaffen der Worte, Quint. 9, 4, 16: dass. hiulcae, ārum, f. (sc. voces), Mart. Cap. 5. § 514 u. § 516. – 2) insbes., gleichs. mit weit offenem Munde schnappend, lechzend, gierig, gens, Plaut. trin. 287 L. – II) öffnend, fulmen, alles zerschmetternd, Stat. Theb. 1, 26.
quam penniger praepes ‥ ~o advexerat rostro
~is, i. apertis,gypigendum
~is meatibus vulnerum
~us, quod hians et patens est
virgo ‥ / ‥ hiulcis / collaudanda faucibus
tunc hiulca mens avari / que non potest saciari / nummis saciabitur
hĭulcus, (15) a, um (hio), ¶ 1 fendu, ouvert : Virg. G. 2, 253 || [fig.] qui a la bouche béante, avide : Pl. Trin. 286 || [rhét.] qui bâille : hiulcus concursus verborum Cic. de Or. 3, 171, mots qui se joignent mal les uns aux autres (qui laissent entre eux des trous béants) ; hiulcæ voces Cic. Or. 150, hiatus ¶ 2 qui fend, qui brise : Stat. Th. 1, 26.
- 1. (poët.) gespleten, open [arva];
- 2. (metaf.) (v.e. redevoering) onsamenhangend; met hiaat; ➤ -e loqui;
- 3. (Plaut.) inhalig [gens].
hiulcus
adj.
- hio, gaping, split, cleft, opened, open: siti arva, V.—Fig., of speech, gaping, not well connected, forming an hiatus: eorum (verborum) concursus: voces.